Wat er daarna gebeurt, laat hetzelfde onderzoek ook zien: 55% van de kopers kiest liever een gevestigde partij, ook als een minder bekende leverancier met een innovatievere oplossing komt. De gevestigde naam is in security vaak een Amerikaanse en zo verliest de Europese nieuwkomer twee keer. Eerst op bekendheid en daarna op een soevereiniteitsvraag die bij de handtekening geen rol meer speelt.

Ik ken die keuze van mezelf

Bij Beyond Products hebben we al onze eigen tools doorgelicht, van AI tot CRM, met één vraag: hoe moeilijk is overstappen op Europese technologie nu echt? Mijn aanname was dat de alternatieven minder goed en minder gebruiksvriendelijk zouden zijn. Dat bleek niet te kloppen. Voor bijna elke tool vonden we een sterk Europees alternatief, en op sommige punten was het zelfs beter.

Toch blijft overstappen lastig. Met de bekende tools loopt alles vanzelf. Wie ervan afstapt, moet meer afstemmen en soms iets inleveren. Zonder urgentie begin je daar niet aan. Bij security werkt het volgens mij net zo. Het ligt zelden aan de technologie dat je bij het vertrouwde blijft. De bekende leverancier is simpelweg de keuze die je intern niet hoeft te verdedigen.

Bezwaar

Er is wel een terecht bezwaar. Europese oplossingen sluiten vaak minder goed aan op wat je al gebruikt, terwijl kopers in ons onderzoek juist het vaakst om integraties vragen. Maar dat is een kip-en-eiprobleem: een leverancier bouwt die koppelingen pas als klanten erom vragen. Iemand moet de eerste stap zetten.

Wat je als koper kunt doen

Koop je security in, bij een bedrijf of bij een gemeente, dan kun je dat met twee kleine dingen veranderen. Maak van herkomst en dataopslag een vaste eis in elke inkoop en geef die eis gewicht in de beoordeling, zodat het antwoord van de leverancier iets uitmaakt. En zet standaard één Europese leverancier op de shortlist die je nog niet kende.

Je hoeft hem niet te kiezen, maar een Europese securityindustrie komt er alleen als kopers Europese leveranciers een serieuze kans geven.

Initiatiefnemers: